دو قطره آب که به هم نزدیک شوند،تشکیل یک قطره بزرگتر میدهند...
اما دوتکه سنگ هیچگاه با هم یکی نمی شوند !

پس هر چه سخت تر و قالبی تر باشیم،فهم دیگران برایمان مشکل تر، و در نتیجه امکان بزرگتر شدنمان نیز کاهش می یابد...
آب در عین نرمی و لطافت در مقایسه با سنگ،به مراتب سر سخت تر،و در رسیدن به هدف خودلجوجتر و مصمم تر است.
سنگ، پشت اولین مانع جدی می ایستد.اما آب... راه خود را به سمت دریا می یابد.در زندگی، معنای واقعی سرسختی، استواری و مصمم بودن را،در دل نرمی و گذشت باید جستجو کرد.
گاهی لازم است کوتاه بیایی...گاهی نمیتوان بخشید و گذشت...اما می توان چشمان را بست و عبور کرد.
گاهی مجبور می شوی نادیده بگیری...گاهی نگاهت را به سمت دیگر بدوزی که نبینی....ولی با آگاهی و شناخت .

درنهایت بخشیدن را خواهی آموخت

شادزی ومهر افزون

مسافر حسین