درمان اعتياد نه  ترك اعتياد

سلام دوستان بهروز هستم یک مسافر؛

ای قوم به حج رفته کجایید کجایید        معشوق همین جاست بیایید بیایید

چه کنیم که با کنگره بی حساب شویم؟!

کوتاه ترین راه: هنگام رهایی تقاضا کنیم میانگین مخارج کنگره را محاسبه فرمایند. هر مبلغی شد، نقدا پرداخت کنیم و خلاص!!

آیا براستی بهترین راه کوتاه ترین راه است؟ مسلماً خیر، چون پارامتر های مادی و معنوی دیگری محاسبه نشده اند. مثل خدمت سفر اولی ها و بقیه مسافرین و همسفران و استادان و ... که اساساً قابل محاسبه با پول نیستند و من مدیون همه آنها خواهم ماند.

پس ناچار به کتاب «عبور از منطقه 60 درجه زیر صفر» مراجعه کردم.

پسر با خشم روی میز می کوبد و به شدت از پدر ناراحت است. وقتی مادر می گوید این بار فرق دارد؛ او هم ترک می کند و هم می نویسد. پسر می گوید اگر پدر کتابش را به نام خودش چاپ کند دیگر آبرو برای ما نمی ماند. مادر از قول پدر می گوید: «اگر راهی را که رفته ام درست باشد، رهایی انسانها از دام اعتیاد بر آبروی خانوادگی مقدم است».

پس ابتدا یک فکر بوده، حرکت انجام شده و ساختار کنونی کنگره 60 با هدف رهایی کلیه انسان های معتاد روی زمین از هر قوم و نژادی شکل گرفته است. من فکر می کنم یا باید یک عمر بدهکار بمانم یا ...

یا تلاش کنم تا با کاربردی کردن تمام آموزه های کنگره 60، به جایی از مرحله انسانی برسم که منابع کنگره دیگر سیرابم نکند و با بصیرتی که یافته ام به منابع بالاتری دسترسی پیدا کنم و خود را به مرحله ای از انسانیت برسانم که به جز خدا نبینم. آنوقت شاید دیگران بگویند فلانی حسابش با کنگره صفر شده است و خود توانسته باعث احیاء انسانها گردد که این هم هدف کنگره 60 است و هم آرزوی بشریت.

مسافر بهروز؛ لژیون محبت

نمایندگی آکادمی