" زمان ، صبر "


ما برای خود ناشناخته ایم، ما هرگز پی خود نگشته ایم؛ ولی کند و کاو را باید آغازید که خود را بیابیم.
باید کند و کاو را آغازید تا به گنج درون رسیم.
بدانیم پس و پشت جهان در درون ماست و از برای آن همیشه در راهیم.
باید دانست زمان با تمام قوت خویش در حرکت است. 

ای زمان می دانیم ؛ پیش نیاز فهمت ، اشراف کامل به ازلیت و ابدیت است.افسوس ما را آگاهی به آن راهی نیست.
ولی در درونش ساعت هستی و ساعت زندگیمان را می شماریم.

ای زمان
پر رازترین مفهوم  هستی و عظیم ترین بعد هستی.
من خدا را با تو می شناسم. 
چون :مگر نه این است که نظم عالم بر حسب تعیین زمان است.
چون:مگر نه این است فهم عالم بر حسب زمان است.
اگر زمان نباشد ، چه چیز دیگر وجود خواهد داشت؟
آیا نبود زمان انجماد در همه ابعاد نیست؟
ولی این را می دانیم زمان چیزی است که اتفاقات در آن رخ می دهد و با تغییر و حرکت قابل حس کردن است و زمان در موجودی که قابل تغییر است درک پذیر است. 
مانند من، مانند تو، ، مانند رشد، ، روز و شب، تولد، تغییر در همه ابعاد و . . . بالاخره تبدیل.
حال که می دانیم جهان در بعد زمان حادث شده.
باید دانست دارای ظرافتی است این قانون. 
این قانون ازلی و ابدی ، دارای ظرافت و بلو غی است.
آن این است که هیچ چیز یکباره بوجود نیامده یعنی برای بوجود آمدن هر چیز بلوغ زمان لازم است.
یعنی هر تغییر، حرکت و تبدیل به آنی نمی شود.
هر چیز در زیر لوح قانون زمان است.
پس صبر پیشه کنید.
چون خارج از آن نمی شود که نمی شود که نمی شود.

نوشته : مسافر یاشار.
برداشت آزاد